Fortyfikacje Kołobrzeg miał bardzo dogodne położenie obronne: od północy Morze Bałtyckie, od zachodu rzeka Parsęta, a od południa mokradła, które w razie potrzeby można było dodatkowo zalać półmetrową warstwą wody przy pomocy – nieistniejącego już dzieła fortyfikacyjnego, które dla Twierdzy Kołobrzeskiej pełniło potrójną rolę: zapory wodnej, którą zamykano koryto rzeki Parsęty, co powodowało wypełniania się fosy fortecznej, a także zalewanie okolicznych bagien; poza tym pełniło funkcję mostu, a ponadto w swej konstrukcji miało galerię strzelecką dla prowadzenia ognia wzdłuż rzeki.
W dogodnych podejściach dostępu broniły liczne budowle obronne, poniższe zachowały się do dziś: Fort „Ujście” () (1770–1774) – fort typu bastionowego, murowana z cegły 3-kondygnacyjna cylindryczna wieża, przysypana warstwą ziemi. W części piwnicznej pośrodku studnia, na dwóch wyższych kondygnacjach po siedem równomiernie rozmieszczonych otworów strzelniczych. Dzieło fortyfikacyjne najdalej wysunięte na północ, położone w pasie wydm, na prawym brzegu Parsęty miało za zadanie bronić dostępu do portu, głównie od strony morza i zachodu.