Na tym forcie wiele lat później (1945–1946) wybudowano latarnię morską. Reduta Morast (1770–1774) – reduta na północnym cyplu Wyspy Solnej, pomiędzy Parsętą i Kanałem Drzewnym; pięcioboczna, ceglana, z wałem ziemnym i fosą. Obiekt współpracujący z fortem „Ujście”. Fort Wilczy () (obecnie amfiteatr) – fort budowany dopiero od początku oblężenia (marzec 1807), na wschód od miasta, w miejscu, które dotychczas było najsłabiej chronione i skąd słusznie spodziewano się głównego natarcia. Dzieło fortyfikacyjne na planie czteroramiennej gwiazdy, w której ramionach znajdowały się trzy blokhauzy. W projekcie majora inż. Ludwiga Mūllera był jeszcze jeden, czwarty blokhauz od strony miasta, z którego zrezygnowano, gdyż w trakcie budowy fortu Francuzi zbliżali się już do Kołobrzegu.
Partyzanckie podjazdy Schilla Ranny pod Jeną chorąży Schill umknął przed Francuzami i przez Magdeburg, Szczecin dotarł do Kołobrzegu. Tu pod opieką pułkownika Lucadou odzyskał siły i z własnej inicjatywy (nielegalnie) utworzył korpus ochotników (freikorps), który już 7 lutego 1807 liczył 424 kawalerzystów (po dwa szwadrony dragonów i huzarów) oraz 268 piechurów i 32 artylerzystów z czterema działami.