Jako jeden z pierwszych przedstawicieli szlachty krakowskiej opowiedział się po stronie Reformacji protestanckiej. Regularnie uczestniczył w synodach kalwińskich Małopolski, w tym także w synodzie generalnym protestantów polskich w Sandomierzu w 1570 r., którego był jednym ze świeckich dyrektorów. Był długoletnim patronem zboru krakowskiego, któremu po zburzeniu świątyni ewangelickiej w Krakowie 23 maja 1591 r. udostępnił na miejsce zgromadzeń swój dwór w Aleksandrowicach. Pełnił również obowiązki świeckiego seniora dystryktu krakowskiego. Był to, jak pisał Walerian Krasiński, historyk polskiego protestantyzmu, „jeden z pierwszych i najgorliwszych zwolenników reformacji”.W. Krasiński: Zarys dziejów powstania i upadku reformacji w Polsce, t. I, Warszawa 1903, s. 208. Mimo początkowych sympatii do unitarianizmu do końca życia pozostał kalwinistą. Jego małżonką była Jadwiga Gosławska z Bembelna.
Przypisy
Bibliografia H. Kowalska: Karniński Stanisław Iwan, [w:] Polski słownik biograficzny, t. XII, Kraków 1966–1967, s. 70-72. Akta synodów różnowierczych w Polsce, oprac. M. Sipayłło, t. I–III, Warszawa 1966–1983. I. Kaniewska: Małopolska reprezentacja sejmowa za czasów Zygmunta Augusta 1548–1572, Kraków 1974. W. Węgierski: Kronika zboru ewangelickiego krakowskiego, oprac. M. Pawelec, Kraków 2007.