Po zakończeniu wojny w grudniu 1945 poślubił w kościele reformatów w Zakliczynie swoją narzeczoną z lat okupacji, Marię Gardulankę. W 1947 ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Według własnej relacji przeszedł przez więzienie karno-śledcze Urzędu Bezpieczeństwa i NKWD przy ul. Montelupich w Krakowie, następnie ukrywał się w Cieplicach Śląskich-Zdroju, przystąpił do aplikacji sędziowskiej.
Od 1951 mieszkał w Poznaniu, gdzie do 1980 pracował w szkolnictwie. Debiutował w 1955 na łamach dziennika „Gazeta Poznańska” jako prozaik. Należał do PZPR, utrzymywał kontakty z czołowymi polskimi literatami. Podróżował po Europie i Azji. thumb|240px|Grób Gerarda Górnickiego na cmentarzu Miłostowo w Poznaniu Został pochowany na cmentarzu Miłostowo w PoznaniuGórnicki Gerard – miejsce pochówku [dostęp 2019-04-01] (aleja zasłużonych).
Nagrody i odznaczenia Odznaczony Krzyżem Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Komisji Edukacji Narodowej i Odznaką Zasłużony Działacz Kultury. Otrzymał dwukrotnie nagrodę miasta Poznania w 1968 i 1975. W 1996 za dorobek badawczo-naukowy na temat powstania wielkopolskiego wyróżniony statuetką „Dobosz Powstania Wielkopolskiego”, przyznawaną przez Zarząd Główny Towarzystwa Pamięci Powstania Wielkopolskiego 1918/1919.