Nierzadko wobec mnichów i mniszek stosowane były kary cielesne. Wyraźne było również nastawienie antyintelektualne, co bliskie było życiu anachoreckiemu. Sam święty był człowiekiem wykształconym w zakresie filozofii i literatury greckiej, ale czuł się znacznie silniej związany z tradycją koptyjską. W porównaniu z kongregacją pachomiańską, mamy tu również do czynienia ze znacznie większym otwarciem na ludzi świeckich i gorliwym zwalczaniem pogaństwa, posuniętym wręcz do fanatyzmu. Szenute organizował ekspedycje, których celem było zniszczenie świątyń pogańskich. Zachowały się jego mowy, wygłaszane publicznie, skierowane przeciwko gnostykom, nazywanym przez niego orygenistami.
Wpływy ze zgromadzenia Białego Klasztoru zorganizowanego na zasadach ustalonych przez Szenute, były jednak znacznie mniejsze niż w przypadku wspólnoty pachomiańskiej, właściwie nie wykraczały poza okolice Białego Klasztoru. Być może wynikało to z surowości tego modelu życia monastycznego.