Na jednej stronie okładki, każdej ze stu kopii pierwszej płyty (tyle wytłoczono), widniało jego prawdziwe imię: „John Fahey”, na drugiej zaś humorystyczny przydomek „Blind Joe Death” jaki nadali mu jego koledzy i pierwsi fani. Płyty sprzedawał sam. Część rozdał, część przemycił do second handów i bluesowych sekcji lokalnych sklepów muzycznych, część zaś wysłał do badaczy muzyki folkowej – kilku z nich nabrało się myśląc, że stary pieśniarz ludowy Blind Joe Death naprawdę istnieje. Trzy następne lata zajęła Faheyowi sprzedaż reszty egzemplarzy.
W 1963 po obronie dyplomu z filozofii i religii na American University przeprowadził się do Kalifornii, aby podjąć studia filozoficzne na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley. Zamieszkawszy w kampusie Fahey rozczarowany był zarówno programem nauczania (później sugerował, że popełnił błąd wybierając kierunek studiów, bo to co chciał zrozumieć to była psychologia, a nie filozofia), jak i hipisowską sceną muzyczną Berkeley. W następnym roku Fahey przeprowadził się na południe do Los Angeles, aby móc uczestniczyć w programie magisterskim z folkloru na UCLA. Praca magisterska Faheya dotyczyła muzyki Charleya Pattona i została po obronie opublikowana.