Pisząc ją korzystał z muzykologicznego wsparcia przyjaciela Alana Wilsona, założyciela zespołu Canned Heat.
W trakcie tego okresu Takoma Records wznowiła swoją działalność. Fahey i jego przyjaciel z Waszyngtonu Ed Denson zdecydowali się odnaleźć legendę bluesa Bukkę White, w tym celu wysłali telegram do Aberdeen (White śpiewał, że jego miastem rodzinnym jest Aberdeen – w podobny sposób odnaleziono Mississippi John Hurta). Nagrania White’a stanowiły pierwsze wydane nagrania, których autorem był ktoś inny niż Fahey. W 1963 ukazał się również drugi album Faheya Death Chants, Breakdowns and Military Waltzes. Ku ich zaskoczeniu jego album sprzedawał się lepiej niż nagrania Bukki White’a. Pomimo rozwoju kariery, Fahey nie występował publicznie jeszcze przez rok po nagraniu płyty.
Nagrania z połowy lat sześćdziesiątych przynoszą zmianę stylu, której korzenie odnajdziemy w muzyce dawnej oraz stylizacjach Faheya na blues lat dwudziestych. Nie było to jednak proste kopiowanie stylu, czego dowodzą utwory takie jak „When the Cactus Catfish is in Bloom” czy „Stomping Tonight on the Pennsylvania/Alabama Border”. Ten ostatni Fahey opisywał w następny sposób: „Otwierające akordy zaczerpnięte są z ostatniej części szóstej symfonii Vaughana Williamsa. Przechodzą następnie w motyw Skipa Jamesa.