Ten przechodzi w chorał gregoriański Dies irae – to jeden z najbardziej przerażających z episkopalnej księgi hymnów, traktuje o dniu sądu. Następnie powraca do akordów Vaughana Williamsa, po których następuje blues nieznanego pochodzenia, potem znowu do Skipa James i tak dalej”. Cechą charakterystyczną klasycznych nagrań Faheya było dołączanie do płyty przydługich opisów na wewnętrznej obwolucie – była to parodia opisów jakie można było znaleźć na nagraniach bluesowych. Taki typowy opis był aktem podniosłego mitologizowania, które mieszało osobistą biografię, marzenia, folklor i mnóstwo niejasnych powiązań z opowieściami o bluesie i bluegrasie.
Późniejsze albumy z lat sześćdziesiątych, takie jak Requia and The Yellow Princess, stanowią kolaże składające się z elementów takich jak muzyka Gamelan, śpiewy mnichów tybetańskich czy odgłosy zwierząt, szczególnie ptaków. W 1967 podczas Berkeley Folk Festival Fahey nagrał płytę z Red Krayola (The Red Krayola: Live 1967), która została w 1998 roku zremasterowana i wydana ponownie przez wytwórnie Drag City.