Spotkało się to z aprobatą Jana Pawła II, który pobłogosławił dzieło. 27 października 1989 roku abp Józef Michalik, ordynariusz zielonogórsko-gorzowski, poświęcił teren pod budowę Domu „Uzdrowienie Chorych”, zlokalizowanego w najstarszej części Głogowa, w cieniu zabytkowej Kolegiaty Wniebowzięcia NMP. 4 czerwca 1992 roku Diecezja Zielonogórsko-Gorzowska podpisała ze „Stowarzyszeniem Cichych Pracowników Krzyża” umowę regulującą sprawy związane z działalnością stowarzyszenia i z budową domu. W 1993 roku stowarzyszenie rozpoczęło działalność apostolską, m.in. poprzez wydawanie czasopisma dla chorych i niepełnosprawnych pt. „Kotwica nadziei” (obecnie dwumiesięcznik „Kotwica”). 2 czerwca 1994, po 6 latach realizacji projektu, nastąpiło uroczyste wmurowanie kamienia węgielnego. Aktu wmurowania dokonał nowy ordynariusz zielonogórsko-głogowski, bp Adam Dyczkowski, w obecności prezydenta miasta Głogowa i współzałożycielki „Cichych Pracowników Krzyża” – s. Elwiry Miriam Psorulla, która otrzymała tytuł honorowego obywatela miasta Głogowa. 13 czerwca 1996 roku ma miejsce kolejny etap utwalania obecności wspólnoty na ziemi głogowskiej: nadanie imienia ks. prałata Luigiego Novarese nowej ulicy, przy której usytuowany jest Dom „Uzdrowienie Chorych”. W uroczystości udział wzięli min. prezydent miasta Głogowa, bp Adam Dyczkowski i s.