Fortyfikacje miasta były w złym stanie, ale saperzy kapitana George’a Broadfoota natychmiast przystąpili do ich odbudowy. Afgańczycy niepokoili ich ostrzałem z okolicznych wzgórz, ale zostali z nich wyparci 15 listopada. Wówczas przystąpili oni do oblężenia fortecy, jednak 1 grudnia odrzucił ich niespodziewany wypad 35 pułku bengalskiego pułkownika Dennie'ego. W kolejnych tygodniach natężenie walk zmalało. 12 stycznia 1842 r. do Dżalalabadu dotarła wieść, że garnizon Kabulu pod dowództwem generała Elphinstone’a opuścił Kabul i wycofuje się w kierunku Dżalalabadu. Po południu 13 stycznia z murów fortecy zauważono samotnego jeźdźca. Okazało się, że jest to dr William Brydon, który przywiózł wieści o masakrze Armii Indusu.
Wkrótce potem nadeszły wieści od Szui Szaha, w których domagał się od Brytyjczyków opuszczenia Dżalalabadu i przekazania miasta afgańskiemu gubernatorowi. Sale zwołał radę wojenną, aby zadecydować o dalszych posunięciach. Sale i jego szef sztabu, major Macgregor, opowiadali się za opuszczeniem miasta i odwrotem do Indii. Jednak Broadfoot, dowódca artylerii kapitan Oldfield i kapitan Havelock opowiadali się za pozostaniem w twierdzy. 12 lutego nadeszły kolejne ponaglenia z Kabulu, ale tym razem wszyscy oficerowie jednomyślnie je odrzucili.