Umocniła ich w tym postanowieniu wiadomość od generała George’a Pollocka, który stanął na czele tzw. „Armii Retrybucyjnej”, że przy pierwszej sposobności przybędzie z odsieczą.
W czasie wymiany korespondencji z Szują Szahem saperzy Broadfoota pracowali nad wzmocnieniem fortyfikacji Dżalalabadu. Część fortyfikacji zniszczyło trzęsienie ziemi z 19 lutego, ale pod kierownictwem Broadfoota szybko naprawiono szkody. Tymczasem do miasta zbliżały się główne siły afgańskie pod dowództwem Akbara Chana, które wkrótce szczelnie otoczyły miasto. 11 marca pułkownik Dennie zorganizował kolejny wypad poza mury i zagarnął pasące się w pobliżu stado 500 owiec.
Na początku kwietnia Afgańczycy rozpoczęli ostrzał twierdzy. Jednocześnie do garnizonu dotarły pogłoski, jakoby generał Pollock zrezygnował z odsieczy. Sale postanowił postawić wszystko na jedną kartę. 7 kwietnia 13 pułk piechoty i 35 pułk bengalski, uformowane w trzy kolumny dowodzone przez pułkownika Dennie'ego, kapitana Havelocka i kapitana Monteatha, wyszły z twierdzy przez bramę kabulską i skierowały się na obóz Afgańczyków. Dennie zginął podczas ataku na położony na trasie marszu stary fort. Ciężkie straty poniosła też jego kolumna. Wkrótce dołączyła ona do oddziału Havelocka i Monteatha i Brytyjczycy ponownie ruszyli na obóz. Wsparcia udzieliła im artyleria.