Nie jest jasne, czy celem była obrona przez bandytami, innymi mnichami czy armiami samurajów, ale idea nauki sztuk walki jako środka do rozwoju mentalnego i duchowego, nie tylko fizycznego, zawsze była głęboko zakorzeniona w japońskiej kulturze, niezależnie od doktryn poszczególnych sekt. W ten sposób yamabushi, jak sōhei, stali się wojownikami, nie tylko mnichami.
W miarę, jak wzmacniała się ich reputacja bazująca na mistycznej przenikliwości i wiedzy, organizacja rosła, a wielu mistrzów było powoływanych na wysokie duchowe pozycje w hierarchii dworskiej. Mnisi i świątynie zaczęły zyskiwać znaczenie polityczne. Do okresu Nanboku-chō w XIII i XIV wieku, yamabushi utworzyli zorganizowane oddziały nazywane konsha. Konsha, razem z sōhei i innymi mnichami zaczęli wykonywać polecenia z centralnych świątyń ich sekt. Pomagali cesarzowi Go-Daigo w próbie obalenia siogunatu Kamakura, a ich umiejętności bojowe okazały się odpowiednie do walki z armiami samurajów.