Paryż mały|Z Nikołajem Bierdiajewem, 1930 W 1919 r. Skobcowowie opuścili Krym i przez Gruzję, Konstantynopol i Belgrad wraz z trójką dzieci -- Gajaną (ur. 18 października 1913, zm. 30 lipca 1936), Jurijem (ur. w kwietniu 1920, zm. w lutym 1944) i Anastazją (ur. 4 grudnia 1922, zm. 7 marca 1926) -- dotarli w styczniu 1924 r. do Paryża. Zamieszkali w podparyskim Meudon. Ich sytuacja materialna była bardzo ciężka, Jelizawieta Skobcowa zarabiała szyciem i wyrobem lalek, co doprowadziło do pogorszenia wzroku. Poprawa warunków materialnych nastąpiła dopiero wtedy, gdy Daniił Skobcow został szoferem. W 1926 r. dotknęła ich tragedia: po trzymiesięcznej chorobie zmarła córka Anastazja. Swoje cierpienie Jelizawieta Skobcowa wyraziła w pochodzących z tego okresu wierszach i rysunkach. To wydarzenie umocniło i spotęgowało jej wiarę oraz znacznie przybliżyło do decyzji o wstąpieniu do klasztoru.
Na emigracji Jelizawieta Skobcowa zaangażowała się w działalność społeczną na rzecz żyjących w nędzy emigrantów z Rosji, podporządkowując potrzebom bliźnich swoje życie osobiste i rodzinne. Była aktywnym członkiem Rosyjskiego Studenckiego Ruchu Chrześcijańskiego. W 1927 r. ukazał się zbiór poezji Żniwo Ducha, będący świadectwem jej wiary.