W końcu podjęła decyzję o wstąpieniu do monasteru. Daniił Skobcow do końca życia nie pogodził się z decyzją, lecz uszanował jej wybór. Dnia 16 marca 1932 r. ówczesny metropolita Eulogiusz/Jewłogij (Gieorgijewskij) (1868–1946) udzielił małżonkom rozwodu kościelnego i Jelizawieta Skobcowa złożyła śluby monastyczne w cerkwi paryskiego Prawosławnego Instytutu Teologicznego św. Sergiusza, przyjmując na cześć Marii Egipcjanki imię zakonne Maria. Skobcowowie w myśl prawa francuskiego wciąż pozostawali małżeństwem, ponieważ nie wystąpili formalnie o przeprowadzenie rozwodu cywilnego.
Metropolita Eulogiusz (Jewłogij) powierzył jej zadanie założenia na emigracji nowych klasztorów – w tym celu udała się na Łotwę i do Estonii. Jednak jej powołaniem była przede wszystkim działalność charytatywna. Uruchomiła w Paryżu schronisko i jadłodajnię dla bezdomnych i bezrobotnych. Sama dostarczała żywność, obchodząc paryskich kupców i hurtowników. Z powodu zaangażowania w pracę często opuszczała modlitwy i nabożeństwa, co było powodem kontrowersji. Dnia 30 lipca 1936 r.