Po klęsce Niemiec we wrześniu 1918 roku na froncie zachodnim, Litwini zwrócili się do Niemiec o uznanie ich suwerenności i uzyskali ją w zamian za pozwolenie na pozostawienie wojsk niemieckich na terytorium Litwy. Po 11 listopada 1918 r. wojska niemieckie, zgodnie z traktatem rozejmowym z Ententą, zaczęły wycofywać się z okupowanych terenów, utrzymując jednak nadal obszar z Wilnem i uniemożliwiając interwencję strony polskiej. Na początku 1919 r. na konferencji pokojowej w Paryżu podjęto polsko-litewskie rozmowy na temat kształtu przyszłych granic.
Zajęcie Wilna przez polską samoobronę i siły bolszewickie Po raz pierwszy miasto zostało zajęte przez siły polskie wywodzące się z tzw. Samoobrony wileńskiej w dniach 1–4 stycznia 1919 roku. Przeciwnikiem byli Niemcy, którzy bez walki opuścili Wilno. Opór stawiali jedynie uzbrojeni komuniści. Wkrótce jednak, bo już w dniu 5 stycznia 1919 roku, po krótkich walkach Wilno zajęły wojska bolszewickie (działacze rosyjskiego ruchu robotniczego dążący do przejęcia władzy w państwie drogą rewolucji), które wyparły oddziały polskieWaldemar Rezner, Walki o Wilno w styczniu 1919 roku – początek wojny polsko-sowieckiej, Europa Orientalis, Studia z Dziejów Europy Wschodniej i Państw Bałtyckich, ISSN 2081-8742, 2 (2010), s.66.