Ponownie miasto zajęły polskie wojska przyszłego Frontu Litewsko-Białoruskiego pod dowództwem gen. Stanisława Szeptyckiego 19 kwietnia 1919 roku. Zajęcie Wilna przez Polskę w kwietniu 1919 r. spotkało się ze sprzeciwem Litwy i Ententy, gdyż godziło w brytyjskie plany objęcia dominacją terenów nad wschodnim Bałtykiem. 26 kwietnia 1919 Rada Najwyższa ententy wezwała oba państwa do rozwiązania konfliktu.
Planowano wystąpienie zbrojne Polskiej Organizacji Wojskowej (POW) w silnie zdominowanym etnicznie przez Polaków KownieKurier Wileński | Polacy wygrali wybory samorządowe w Kownie!. i na Kowieńszczyźnie, w celu obalenia rządów Taryby (Zamach stanu na Litwie). Działania te nie powiodły się z powodu dekonspiracji przygotowań i aresztowań w nocy z 28 na 29 sierpnia 1919 roku w KownieLesčius (2004), s. 268.. Wcześniej jednak POW wywołała powstanie sejneńskie i wyzwoliła Sejny wraz z Suwalszczyzną Południową 26 sierpnia 1919 roku. Wydarzenia te doprowadziły do napięcia w stosunkach z Polską i zagroziły otwartym konfliktem zbrojnym.
Szeroko zakrojoną akcję popularyzującą interwencję przeciwko rządom kowieńskim prowadził szczególnie Tymczasowy Komitet Polityczny Ziemi Kowieńskiej i ludzie z nim związaniWęzeł wileński – Polityka.pl., którzy promowali militarną interwencję w tym regionie.