Władze pruskie mogły dawać wiarę tłumaczeniom Kupczyka, o czym świadczy uwolnienie go od kary i kosztów w 1888 po zakazie dotyczącym książki o Kilińskim, a także plany z 1887, w myśl których miano powierzyć bartąskiemu stolarzowi jednoczesne prowadzenie zakupionego w Królewcu księgozbioru w języku niemieckim (nie wiadomo, czy doszło do realizacji tych zamiarów).

W marcu 1884 w „Mazurze” Jana Karola Sembrzyckiego pisano: „Kupczyk jest rodem Warmiak z rodziców polskiej narodowości, miłujący swój ojczysty język, choć i w niemieckim nie da się oszukać. Jest dobrym obywatelem pruskim, służył w wojsku, składał przysięgę najjaśniejszemu królowi, której też wiernie dochował”. Skądinąd zachowała się notatka Kupczyka, pozostawiona w kuli nad żyrandolem w kościele w Bartągu, jednoznacznie określająca jego stosunek od otaczającej rzeczywistości: „mowa przeważnie polska, lecz teraz chcą nas gwałtem zniemczyć, czytamy gazety polskie, Pielgrzyma, Przyjaciela. Niemców mamy czystych sześciu.”

Przypuszczalnie Kupczyk był autorem korespondencji, zamieszczanych w „Gazecie Olsztyńskiej” od 1886 pod pseudonimem „Stary wiarus znad Łyny”. Poświęcone one były germanizacji wsi, a także odkryciom archeologicznym w okolicy Bartąga.