Kontynuowanie studiów w Rzymie uniemożliwiły mu władze państwowe, nie wydając mu paszportu, natomiast studiów doktoranckich w Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie nie ukończył z powodu częstego zlecania mu posług duszpasterskich.
W latach 1956–1958 pracował jako wikariusz w Parafii Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Kielcach. Następnie działał w duszpasterstwie w seminaryjnym Kościele Świętej Trójcy w Kielcach. W latach 1978–1982 był proboszczem katedralnej Parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Kielcach. W parafii rozwinął kult Matki Bożej Łaskawej, co doprowadziło do ustanowienia kościoła katedralnego ogólnodiecezjalnym sanktuarium maryjnym. W 1980 objął funkcję regionalnego kapelana „Solidarności”. Współtworzył Biskupi Komitet Pomocy Potrzebującym w Kielcach, wspierał osoby internowane, aresztowane i zwalniane z zakładów pracy z powodów politycznych oraz ich rodziny. W kurii diecezjalnej był sędzią prosynodalnym, ojcem duchownym kapłanów i duszpasterzem służby zdrowia. Mianowany został kanonikiem kapituły katedralnej.