W latach 1963–1978 prowadził wykłady z teologii moralnej w Wyższym Seminarium Duchownym w Kielcach. Ponadto w latach 1958–1960 i 1963–1968 był prefektem, a w latach 1968–1978 wicerektorem seminarium. Przyczynił się do wznowienia wydawania czasopisma „Współczesna Ambona” i był jego redaktorem naczelnym.
10 maja 1982 został mianowany biskupem pomocniczym diecezji kieleckiej ze stolicą tytularną Rapidum. Święcenia biskupie otrzymał 6 czerwca 1982 na placu przed Bazyliką Katedralną Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Kielcach. Konsekrował go miejscowy biskup diecezjalny Stanisław Szymecki, któremu asystowali Edward Materski, biskup diecezjalny sandomiersko-radomski, i Jan Gurda, biskup pomocniczy kielecki. Jako swoje zawołanie biskupie przyjął słowa Diligere Misericordiam (Umiłować Miłosierdzie). Od 1982 sprawował urząd wikariusza generalnego diecezji. W kurii przewodniczył wydziałowi formacji katolickiej, piastował stanowisko delegata biskupiego ds. Towarzystwa Przyjaciół KUL, należał do rady kurialnej, rady kapłańskiej, kolegium konsultorów i diecezjalnego biura prasowego. W 1984 wspierał uczniów Zespołu Szkół Zawodowych we Włoszczowie protestujących przeciwko usunięciu krzyży ze ścian w budynku szkolnym. W 1993 jako administrator zarządzał diecezją kielecką.