Stanisław Antoni Salmonowicz (ur. 9 listopada 1931 w Brześciu nad Bugiem, zm. 24 maja 2022 w Toruniu) – polski historyk prawa i administracji specjalizujący się w historii nowożytnej, profesor nauk prawnych.

Życiorys Pochodził z rodziny Salmonowiczów herbu Szaszor, syn Antoniego (zm. 1935), urzędnika administracji państwowej, m.in. wicestarosty w Nowogródku, starosty w Kamieniu Koszyrskim, i Stefanii z Muzyczków, brat Jerzego, siostrzeniec Ludwika Muzyczki, kuzyn Zofii Abramowiczówny. Po śmierci ojca w 1935 roku wraz z matką i bratem zamieszkali w Wilnie, w 1943 roku przenieśli się do Warszawy.

W latach 1945–1948 mieszkał w Zielonej GórzeA257 Stanisław Antoni Salmonowicz Dwa Rody.pl [dostęp 2026-02-15]., następnie w Krakowie, gdzie w 1950 roku ukończył II Liceum Ogólnokształcące im. Króla Jana III Sobieskiego, zdał maturę i podjął studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim. Specjalizował się w historii prawa, wśród jego wykładowców byli Michał Patkaniowski i Adam Vetulani. Po uzyskaniu magisterium, w 1954 roku podjął pracę w Sądzie Wojewódzkim Krakowa, gdzie odbywał aplikację sędziowską. W latach 1955–1956 pracował jako sędzia. Następnie, w latach 1956–1959 aspirantura na Uniwersytecie Warszawskim, zakończona uzyskaniem stopnia doktora nauk prawnych. Tematem jego rozprawy był K.B.