od czerwca 1971 do 1 lutego 1972 roku był bezrobotny. W 1972 roku zatrudnił się w Instytucie Historii PAN, gdzie pracował, m.in. jako kierownik Zakładu Historii Pomorza i Krajów Bałtyckich.
W 1981 roku wrócił na UMK, gdzie objął stanowisko kierownika Zakładu Dawnego Prawa Niemieckiego, a potem Katedry Historii Prawa Niemieckiego. W 1983 roku otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego w Instytucie Historii PAN, a w 1989 roku tytuł profesora zwyczajnego nauk prawnych.
Współpracował też ze Szkołą Wyższą im. Pawła Włodkowica w Płocku oraz Kujawsko-Pomorską Szkołą Wyższą w Bydgoszczy. W 1991 roku kandydował na senatora w województwie toruńskim z ramienia Unii Demokratycznej.
Wraz z Elżbietą Zawacką i Andrzejem Tomczakiem należał do założycieli powstałej jesienią 1989 roku w Toruniu Fundacji „Archiwum Pomorskie Armii Krajowej” (obecnie Fundacja Generał Elżbiety Zawackiej) i długie lata zasiadał w jej Radzie. W uznaniu zasług został w 1992 roku przyjęty w poczet członków korespondentów Polskiej Akademii Umiejętności, a w 1995 roku przyznano Mu godność członka rzeczywistego PAU.
Z końcem roku 2002 przeszedł na emeryturę.