Tabliczki z defiksjami odnajdywano w źródłach, studniach, a nawet na dnie morskim, by lepiej dotarły do niespokojnych duchów osób utopionych. Lokowano je też jednak w pochówkach ludzi zmarłych młodo lub śmiercią gwałtowną, aby za ich pośrednictwem skuteczniej przekazać złorzeczenie bóstwom podziemnymRzymskie epitafia, zaklęcia i wróżby (wybór i opr. Lidia Storoni Mazzolani). Warszawa: Czytelnik, 1990, s. 171..
Starożytna tradycja pisemnego rzucania przekleństw (zaklęć) na upatrzoną osobę sięga V wieku p.n.e. i prawdopodobnie należy w ogóle do najstarszych metod stosowania magii szkodliwej. Praktykowana była przez członków wszystkich warstw społeczeństwa greckiego i rzymskiego. Gotowe wzory na wszelkie przypadki i okoliczności znajdowano w zbiorach formuł z papirusów i kodeksów magicznych powstających w I-V wieku n.e., a mających swą kontynuację w średniowiecznych księgach czarnej magiiDer Kleine Pauly. Lexikon der Antike. T. 1 (Aachen-Dichalkon). München: Deutscher Taschenbuchverlag, 1979, kol. 1424, 1-20..
Przykładem może być następujące złorzeczenie skierowane do duchów zmarłych (manów) przeciwko rywalowiRzymskie epitafia, zaklęcia i wróżby, dz. cyt., s.