W końcu XVIII w. w Smatruzie nie handlowano, stanowił on raczej magazyn towaru. Już w 1777 właściciele kamienic przybudowanych od północy do Smatruza wystosowali do miasta zapytanie o możliwość wyburzenia hali i budowy w jej miejscu oficyn. W 1798 rozważano jeszcze renowację i rozbudowę Smatruza, aby pomieścić w nim stragany, które zajmowały znaczną część powierzchni Rynku. Ostatecznie po zniesieniu ograniczeń wykonywania zawodów rzemieślniczych w Prusach Smatruz stracił rację bytu. W 1823 miasto wykupiło od rzemieślników prawo do wystawiania ław, a rok później sprzedano budynek właścicielom sąsiednich działek za sumę 21 tysięcy talarów. Smatruz niezwłocznie zburzono, zaś jego działkę zabudowano oficynami.
Architektura Prawdopodobnie budynek był od początku murowany, miał dwie kondygnacje i rozciągał się w kierunku wschód-zachód. Przedzielony był przejściem poprzecznym bloku śródrynkowegoPrzejście to istnieje do dziś i znane jest obecnie jako Zaułek Grotowskiego.. Hala miała długość 101,5 m. Część wschodnia o długości 33 m i szerokości 11 m była oddzielona od części zachodniej (zapewne nieco nowszej) o długości 68,5 m i szerokości 12 m pełnym murem, w którym znajdowało się przejście.