Drewniane stropy obu części hali na obu kondygnacjach opierały się na podciągach, zaś te podparte były jednym rzędem regularnie rozstawianych murowanych słupów. Dach był dwuspadowy, w części zachodniej nieco wyższy, jako że była ona szersza.
Do Smatruza prowadziły cztery wejścia: dwa na jego wschodnim i zachodnim zakończeniu, dwa dalsze na osi poprzecznego przejścia, prowadzącego przez Sukiennice, kramy i zachodnią część Smatruza. Piętro, a zatem właściwy smatruz, dostępne było przez cztery zewnętrzne klatki schodowe w narożach. Ze wszystkich stron Smatruz otoczony był wieńcem przybudówek, stanowiących dostępne z zewnątrz kramy. Z biegiem czasu nad kramami tymi zbudowano mieszkania, tak że powstały kamieniczki. Po stronie północnej zezwolono na całkowite zasłonięcie okien Smatruza przez wysokie budynki, jednak ich właściciele musieli aż do wyburzenia smatruza płacić za tę specyficzną służebność czynsz.
Uwagi
Bibliografia Bogusław Czechowicz, Zabudowa handlowa i mieszkalna bloku śródrynkowego (...) (w:) Jan Harasimowicz (red.), Atlas achitektury Wrocławia. Tom I. Budowle sakralne, Świeckie budowle publiczne, Wrocław, Wydawnictwo Dolnośląskie, 1997 , str. 223-225 Rudolf Stein, Der Große Ring zu Breslau, Wrocław 1935, str. 71-84, 255-256
Kategoria:Budynki handlowo-usługowe we Wrocławiu Kategoria:Nieistniejące obiekty budowlane we Wrocławiu