Załogę wozu stanowi 4 żołnierzy: kierowca główny (siedzi w przedniej części pojazdu po lewej stronie), drugi kierowca, który pełni, także rolę radiooperatora (siedzi w części tylnej, tyłem do kierunku jazdy), dowódca i działonowy (obaj zajmują miejsce w wieży). Obecność drugiego kierowcy siedzącego tyłem do kierunku jazdy, pozwala na natychmiastowe wycofanie się bez konieczności wykonywania skrętu o 180°. Ta cecha wyróżnia wóz Luchs na tle innych pojazdów rozpoznawczych.
W skład standardowego wyposażenia Luchsa wchodzą dwie radiostacje SEM 25 i SEM 35. W zależności od potrzeb mogą być zamontowane dodatkowe radiostacje SEM 52 i VHF 400 W.
Warianty Luchs – wariant podstawowy. Luchs A1 – modernizacja powstała w roku 1986, polegająca na zastosowaniu termowizji oraz systemu kierowania ogniem. Luchs A2 – w 1982 roku podpisano kontrakt na modernizację 423 pojazdów do wersji Luchs A2. W 1984 roku dostarczono do wojsk 63 wozy, a w latach 1985–1987 – 360, po 120 sztuk rocznie. W zmodernizowanej wersji wprowadzono nowe przyrządy obserwacyjno-celownicze, z kamerą termowizyjną w torze nocnym.
Zobacz też AVGP Cougar ERC 90 Sagaie
Przypisy
Linki zewnętrzne Luchs w serwisie www.army-guide.com
Kategoria:Bojowe wozy rozpoznawcze Kategoria:Niemieckie samochody pancerne