Stan dziecka poprawia się w szpitalu i gwałtownie pogarsza po powrocie do domu.
Zaburzenie częściej diagnozuje się u osób mających wykształcenie medyczne lub interesujących się medycyną, w stopniu pozwalającym na wywoływanie objawów i oszukiwanie personelu medycznego.
Do charakterystycznych objawów, które mogą sugerować występowanie zastępczego zespołu Münchhausena, należą również:
gwałtowny sprzeciw opiekuna wobec proponowanych badań psychiatrycznych, nadzorowanie procesu leczenia oraz wnikliwe rozeznanie w procedurach medycznych, podpowiadanie lekarzom rozwiązań medycznych, domaganie się badań, wydania leków itp., nadopiekuńczość wobec dziecka, okazywana przy osobach trzecich, rzadkie przyjmowanie gości w domu rodzinnym dziecka, zaburzone relacje w rodzinie, konflikty pomiędzy ojcem, a matką dziecka.
Przyczyny Rodzice lub opiekunowie cierpiący na zastępczy zespół Münchhausena nie kochają swojego dziecka i nie akceptują go, jednocześnie zachowując pozory opiekuńczości przed otoczeniem i personelem medycznym. Wywoływanie objawów chorobowych u dziecka ma na celu uzyskanie zainteresowania i współczucia, co stanowi dla osoby zaburzonej pewnego rodzaju nagrodę i sprawia jej przyjemność.