Tak rzeczywiście było na początku, ale, zgodnie z ambitnymi planami północnowietnamskiego dowództwa, które chciało przekształcić szlak w nowoczesny system logistycznyKarnow, s.332, ludzi wkrótce zastąpiły (na niektórych odcinkach) ciężarówki sowieckiej, chińskiej lub wschodnioeuropejskiej produkcji (z NRD, Czechosłowacji i Polski)Esper, s.70. W grudniu 1961 roku 3 Grupa Transportu Samochodowego Głównego Departamentu Wsparcia LAW stała się pierwszym zmotoryzowanym oddziałem używanym przez siły Wietnamu Północnego na szlaku, a ten rodzaj transportu był szybko i stale rozwijanyVictory..., s. 127.
Wkrótce powstał zawiły labirynt szerokich na sześć metrów dróg gruntowych (wysypanych żwirem, a tam, gdzie trzeba, wyłożonych kłodami drzewa), ścieżek pieszych i rowerowych. Ponadto na szlaku znajdowały się liczne pod- i naziemne parkingi dla ciężarówek, warsztaty naprawcze, zbiorniki paliwa, magazyny, koszary, szpitale, stanowiska dowódcze i kontrolne. Wszystko to było chronione przed okiem nieprzyjaciela przez system naturalnego i sztucznego kamuflażu, ciągle poprawianego i udoskonalanegoKarnow, s.334. W roku 1973 ciężarówki mogły pokonywać całą trasę bez obawy odkrycia przez obserwację lotniczą, poza pokonywaniem przeszkód wodnych na rzekach i strumieniach, gdzie pobudowano utwardzone groble ukryte pod powierzchnią wodyNalty, s. 295.