W południowo-wschodnim Laosie kluczową rolę odgrywała pogoda i to zarówno dla transportu, jak i amerykańsko-południowowietnamskich wysiłków do przerwania tej trasy zaopatrzenia. Monsun południowo-zachodni, trwający od połowy maja do połowy września, niesie wielką falę opadów (70% rocznych 3750 mm). W czasie tej pory deszczowej niebo jest mocno zachmurzone, a temperatura wysoka. Monsun północno-wschodni (pora sucha) od połowy listopada do połowy kwietnia jest okresem relatywnie suchszym, ze znaczną ilością dni słonecznych i z niższą temperaturą. W czasie wojny warunki te sprawiały, że drogi gruntowe stawały się w lecie miejscami nieprzejezdne, a transport przejmowały jednostki pływające na nielicznych rzekach regionu.
Dodatkowym utrudnieniem w zwalczaniu sił LAW, Vietcongu i Pathet Lao był chaos panujący w całym regionie, gdzie dowódcy południowo-wietnamskich i laotańskich obszarów frontowych traktowali powierzone sobie oddziały jak prywatne armie. W rezultacie jedynymi siłami, zdolnymi oprzeć się komunistom były plemiona górskie, które udało się wyszkolić i uzbroić SOG oraz ambasadom Stanów ZjednoczonychConboy, War..., s.14.