tzw. II wozownia (teren został też dogęszczony mniejszymi budynkami i dobudówkami pomocniczymi). Obiekt ten i tę funkcję przyjął jako tymczasową, więc budynek był półprowizoryczny, o konstrukcji ryglowej, z dachem drewnianym na łukowatych drewnianych kratownicach (system tzw. „Stephansdach”). W 1913 roku tę tymczasową funkcję rozszerzono na nowo zbudowaną część założenia na terenie wynajętym od Zakonu XX. Kanoników Laterańskich (ul. św. Wawrzyńca 12), którego trzonem była wozownia czołowa sześciotorowa, tzw. III wozownia, wykonana w tej samej technice, co II wozownia;
1923–1938: zajezdnia tramwajowa i autobusowa; po zbudowaniu stacji paliw z podziemnym zbiornikiem w 1923 r. wzniesiono w 1928 r. budynek garaży autobusowych z myjnią i warsztatem przy ul. Gazowej (parterowy, ryglowy z dachem pulpitowym drewnianym), zrealizowany przez firmę Eugeniusz Ronka i S-ka według własnego projektu; zabudowa zajezdni była dogęszczana obiektami pomocniczymi m.in. na terenie ogrodu zakładowego, a tę fazę zamknęło wykupienie narożnej kamienicy przy ul. św. Wawrzyńca 13 i jej adaptacja do funkcji biurowej.