Ostatecznie I batalion dotarł do Warszawy i walczył na Pradze. Części batalionu podczas przebijania się do Warszawy przeprawiły się barkami i łodziami przez Wisłę między Magnuszewem a Ryczywołem, a potem przyłączyły do 13 Dywizji Piechoty. Według przyjętej organizacji obrony stolicy, obowiązującej od dnia 21 września (czyli po przebiciu się do Warszawy resztek Armii „Poznań” i „Pomorze”), I batalion 144 pp rez. pod dowództwem mjr. Józefa Skwarnickiego stanowił odwód (drugi rzut obrony) pododcinka „Północnego”, wchodzącego w skład odcinka „Warszawa–Wschód” (Praga). W nocy z 23 na 24 września batalion ten odparł niemieckie natarcie na Stare Bródno.

II batalion po załadowaniu we Włocławku (2 września) został transportem kolejowym przemieszczony do stacji Kutno–Azory, na której został zbombardowany. Następnie marszem pieszym ruszył z Kutna, przez Łowicz, w kierunku na Puszczę Kampinoską i Warszawę. W lasach pod Żyrardowem nastąpiło spotkanie z macierzystym pułkiem (w składzie: dowództwo, oddziały specjalne i I batalion) i zarządzono odpoczynek (I batalion pomaszerował dalej). Nocą, podczas przejścia przez Żyrardów, oddziały pułku zostały ostrzelane przez dywersantów.