Po przejściu marszami nocnymi przez Puszczę Kampinoską, po przeprawie przez Wisłę (w rejonie Kazuń - Modlin) i po przejściu lasów Jabłonna – Legionowo, pułk dotarł w okolice Rembertowa. Tutaj do pododdziałów pułku dołączył III batalion 145 pp rez. dowodzony przez ppłk. Ludwika Smolarza. Całość ruszyła na Garwolin lecz została zawrócona i objęła obronę szosy Warszawa – Mińsk Mazowiecki. Pod naporem nieprzyjaciela II batalion wraz z resztą oddziałów wycofał się do Warszawy, którą osiągnął 15 września. W nocy z 18 na 19 września ppłk. Dzióbek wraz z dowództwem i oddziałami specjalnymi 144 pp rez. oraz II batalionem tegoż pułku zostali oddani do dyspozycji dowódcy odcinka„ Warszawa – Zachód” i przemaszerowali do Fortu Bema. Do tej pory byli oni w odwodzie dowódcy obrony Warszawy. II/144 pp rez. przejął obronę tego fortu od batalionu stołecznego mjr. Józefa Spychalskiego, działając w ramach pododcinka „Północ”. Fort Bema trzymany był przez batalion mjr. Wadasa do dnia zawieszenia broni, tj. do 27 września. Przy batalionie tym stało dyspozycyjne dowództwo 144 pp rez. wraz z dowódcą pułku (ppłk. Dzióbkiem).