Poza tym zamykano klasztory (na przykład Bernardynów w Witebsku, Kanoników Laterańskich w Krzemienicy, Dominikanów w Grodnie, w Mińsku, w Smolanach, Dudakowiczach, Misjonarzy w Łyskowie i Śmiłowiczach, Karmelitów w Białyniczach i Grodnie) i kościoły (na przykład kościół Trójcy Świętej w Witebsku), wiele z nich zamieniając na cerkwie i przebudowując w stylu moskiewskim. Aby kraj jeszcze bardziej ujednolicić z Rosją, zlikwidowano odrębne prawodawstwo, znosząc w 1840 Statut Litewski.
W 1839 na synodzie połockim unieważniono postanowienia unii brzeskiej, a wszystkie parafie i diecezje cerkwi greckokatolickiej znajdujące się na terenie zaboru rosyjskiego (z wyjątkiem Królestwa Kongresowego) wcielono do struktur Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej.
Zobacz też Powstanie styczniowe na ziemiach zabranych
Przypisy
Bibliografia
Jacek Feduszka: Powstanie Listopadowe na Litwie i Żmudzi, w: Teka Kom. Hist. OL PAN, 2004, 1, s. 110–160. Stefan Kieniewicz, Andrzej Zahorski, Władysław Zajewski: Trzy powstania narodowe, Warszawa 1992. Wacław Tokarz: Wojna polsko-rosyjska 1830 i 1831, Warszawa 1993. Aleksander Zaborowski: Wojna na Litwie w roku 1831
!