Mimo początkowego sprzeciwu w lipcu 1794 r. objął stanowisko Lorda Przewodniczącego Rady. Jednak jeszcze w tym samym roku został Lordem Namiestnikiem Irlandii. Na Szmaragdowej Wyspie pojawił się w styczniu 1795 r. i od razu wywołał kontrowersje w Londynie, kiedy zdymisjonował większość administracji i poparł starania Henry’ego Grattana o równouprawnienie katolików. Już w marcu został odwołany ze stanowiska. Obciążając winą za swoją dymisję Portlanda, FitzWilliam powrócił w szeregi wigowskiej opozycji.
Pogodzony z Foksem FitzWilliam został w 1806 r. Lordem Przewodniczącym Rady w Gabinecie Wszystkich Talentów. W latach 1806–1807 zasiadał w gabinecie jako minister bez teki. W kolejnych latach stał na czele wigowskiej opozycji w Izbie Lordów, ale z biegiem czasu coraz rzadziej udzielał się w życiu publicznym. Nie otrzymał żadnego stanowiska po powrocie wigów do władzy w 1830 r. Zmarł w 1833 r.
Był żonaty z lady Charlotte Ponsonby (ok. 1750 – 13 maja 1822), córką Williama Ponsonby’ego, 2. hrabiego Bessborough, i lady Caroline Cavendish, córki 3. księcia Devonshire. Ślub odbył się 11 lipca 1770 r. Małżonkowie mieli razem jednego syna, Charlesa, 5. hrabiego FitzWilliam.
Linki zewnętrzne
thepeerage.com
Kategoria:Arystokracja brytyjska Kategoria:Brytyjscy politycy Kategoria:Urodzeni w 1748 Kategoria:Zmarli w 1833 Kategoria:Brytyjscy samorządowcy Kategoria:Absolwenci Eton College