Podczas wojny trzydziestoletniej w 1639 roku w Zabrzu i Sośnicy wojska Ernsta von Mansfelda grabią żywność. W 1642 roku nowym właścicielem został Aleksander Bielski, który na miejscu drewnianego zbudował murowany piętrowy dwór, stajnie, owczarnię, słodownię i gorzelnię. W 1672 roku Zabrze zamieszkiwało jedynie 34 gospodarzy. W 1675 roku dobra zabrzańskie nabył kanclerz księstwa opolsko-raciborskiego, baron Jerzy Welczek (Wilczek). Działalność Welczka i jego następców (wśród nich m.in. Johann Bernhard III hrabia von ) przyczyniła się do rozwoju gospodarczego tych terenów. W Zabrzu powstał browar, młyny wodne, tartaki.
W 1731 roku przy obecnej ul. Kondratowicza istniała kolonia nazywana (Kuźnica). W ramach wprowadzania nowego podziału administracyjnego Śląska w 1743 roku utworzono powiat bytomski, w którego skład weszły: Biskupice, Makoszowy, Mikulczyce, Rokitnica Wschodnia, Zaborze i Zabrze wraz z istniejącymi w tym czasie koloniami i przysiółkami, a także powiat toszecki, w którego skład weszły Grzybowice i Rokitnica Zachodnia. W 1749 roku właścicielami Zabrza zostaje ród Duninów.