Jerzy Lovell (ur. 1 stycznia 1925 w Drohobyczu, zm. 4 grudnia 1991 w Krakowie) – polski prozaik i reportażysta.
Życiorys Urodził się w rodzinie Stanisława, inżyniera leśnika, i Stanisławy z Dolińskich. Do szkoły powszechnej uczęszczał w DrohobyczuKatarzyna Batora, Polscy pisarze i badacze literatury XX i XXI wieku - Lovell Jerzy [dostęp 2025-07-11]..
Po wybuchu II wojny światowej i zajęciu ziem wschodnich przez ZSRR, w kwietniu 1940 wraz z siostrą przedostali się na Węgry. Osadzony początkowo w więzieniu w miasteczku Volóc, przebywał następnie w obozie internowanych rodzin oficerskich w Pelsöc, w obozie w Kiskunlachóza i w obozie młodzieży polskiej w Balatonboglár, gdzie do 1945 uczył się w Gimnazjum i Liceum Polskim. Podczas wakacji pracował jako pomocnik murarski. W 1944 przebywał w Budapeszcie, gdzie pracował jako robotnik w browarze Polgári Sörgyár, następnie jako pomoc kuchenna w restauracji Baross.
Debiutował jako poeta w 1943 na łamach polskiego miesięcznika szkolnego „Młodzież”, a w 1954 wydał pierwszą książkę.
Wiersze, artykuły i reportaże publikował w „Dzienniku Polskim” (1946–1947), „Echu Krakowa” (1946–1948), „Odrodzeniu” (1946–1947), „Odrze” (1946–1948).