Podczas II wojny światowej został przesiedlony do warszawskiego getta. W 1942 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej. Od 1943 brał czynny udział w działaniu komórki partyjnej na terenie zakładów Toebbensa w getcie. Brał udział w organizowaniu grup Żydowskiej Organizacji Bojowej. Będąc kierownikiem politycznym jednej z tych grup uczestniczył w walkach podczas powstania w getcie. 7 maja 1943 został wywieziony do obozu w Treblince, następnie na Majdanek i do Auschwitz-Birkenau, gdzie nawiązał kontakt z obozowym ruchem oporu. Podczas marszu śmierci w styczniu 1945 udało mu się zbiec.
W lutym 1945 wrócił do Warszawy, gdzie został skierowany przez Komitet Warszawski PPR do pracy w Wojewódzkim Komitecie Żydów w Warszawie jako przewodniczący. Od 1946 działał w Polskim Związku byłych Więźniów Politycznych, gdzie do 1949 był członkiem Zarządu Głównego. W latach 1946–1949 pracował na stanowisku kierownika działu odzieżowego w Centrali Spółdzielni Wytwórczych Solidarność, był też tam kilkakrotnie sekretarzem Podstawowej Organizacji Partyjnej PPR. Należał także do PZPRGrób Bernarda Borga w bazie danych Cmentarza Żydowskiego przy ul. Okopowej w Warszawie. Następnie pracował w Związku Spółdzielni Pracy w Warszawie jako kierownik Biura Odzieżowo-Włókienniczego.