Kariera muzyczna The Smiths Na początku 1982 roku Freak Party rozpadło się z powodu braku możliwości znalezienia odpowiedniego wokalisty. Marr zwrócił się do Roba Allmana, wokalisty White Dice, który zasugerował Stevena Morrisseya, wokalistę zespołu punkowego . Marr skontaktował się ze wspólnym znajomym, Stephenem Pomfretem, prosząc o przedstawienie go i w maju odwiedzili Morrisseya w jego domu przy Kings Road w Stretford.
Dźwięki gitar Marra, Rickenbackera i Fendera Telecastera, stało się synonimem brzmienia The Smiths. Przyjaciel Marra, Andy Rourke, dołączył do zespołu jako basista, a został zwerbowany jako perkusista. Podpisując kontrakt z niezależną wytwórnią , 13 maja 1983 roku wydali swój pierwszy singel „”. W lutym 1984 roku grono fanów The Smiths było na tyle duże, aby wypromować , który dotarł na 2. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Na początku 1985 roku zespół wydał swój drugi album, . Był on bardziej krzykliwy i polityczny niż jego poprzednik i był to jedyny album zespołu (pomijając kompilacje), który dotarł na pierwsze miejsce na brytyjskiej liście przebojów.