W związku z panującym w mieście niezadowoleniem do 1790 powstały 32 kluby polityczne i silny ruch sankiulocki, wyraźnie czerpiący inspiracje ze swojego paryskiego odpowiednika oraz z działalności jakobinów (przy którym zostały one zresztą w późniejszym etapie afiliowane). Pierwszoplanowymi postaciami opozycji liońskiej byli najpierw Jean Marie Roland, a następnie radykalniejszy od niego Marie Joseph Chalier. Równocześnie jednak władza lokalna pozostawała w rękach rojalistów-konstytucjonalistów.
Niepokoje społeczne 1792–1793 thumb|250px|Louis François Perrin de Précy, przywódca liońskich rojalistów Przejście ochotników z Marsylii przez miasto, a następnie wydarzenia 10 sierpnia 1792 poważnie zradykalizowały sytuację w Lyonie. W mieście doszło do rozruchów zbliżonych formą do masakr wrześniowych w Paryżu. W listopadzie 1792 nowym merem miasta został żyrondysta Antoine Nivière-Chol, zaś dotychczasowy mer Vitet został członkiem Konwentu. Zdołał on uzyskać od zgromadzenia trzymilionową pomoc publiczną dla najbiedniejszych mieszkańców oraz drobnych posiadaczy, którzy zbankrutowali z powodu kryzysu. Fakt ten zaniepokoił większych właścicieli manufaktur oraz rojalistów, którzy zdołali przekonać mera do wystąpienia przeciwko radykalnym klubom w mieście, kiedy te 6 lutego 1793 zażądały utworzenia liońskiego Trybunału Rewolucyjnego.