W rezultacie w mieście wybuchły spontaniczne ludowe protesty. Mer został obalony, jednak nowe wybory ponownie dały mu zwycięstwo. Porażka wyborcza zintensyfikowała aktywność zwolenników radykalnego Chaliera, co zdołało doprowadzić do kolejnych przedterminowych wyborów mera. Zwyciężył w nich umiarkowany żyrondysta Gilibert, który pokonał przyjaciela Chaliera Antoine’a Bertranda. Sytuację w mieście radykalnie zmieniła jednak zdrada związanego z żyrondystami generała Dumourieza. 9 marca po kolejnym ludowym wystąpieniu Bertrand został nowym merem.
Działalność Chaliera W marcu i kwietniu 1793 zwolennicy Chaliera podjęli walkę z brakiem żywności w mieście poprzez stworzenie publicznej piekarni miejskiej, podnieśli podatki nałożone na najbogatszych i powołali do życia lioński komitet ocalenia publicznego. Zainspirowani rozwiązaniami przyjętymi w Paryżu, wprowadzili w życie także dekret o cenach maksymalnych, zakazie spekulacji zbożem, permanencję obrad sekcji, zmienili gwardię narodową w armię rewolucyjną, z którą miały współpracować obywatelskie komitety bezpieczeństwa. Wymuszono również 6 mln kontrybucji od najbogatszych mieszkańców miasta, które miały sfinansować ten ostatni projekt.