Ta skomplikowana narracja być może stanowi próbę rozwiązania zagadnienia, czy miasto zdobyto przy użyciu siły, czy dzięki układowi, co miało decydujące znaczenie dla jego prawnego statusu pod rządami muzułmańskimi. Następnie Chalid brał udział jako głównodowodzący lub podkomendny Abu Ubajdy w bitwie nad rzeką Jarmuk, przy czym niezależnie od piastowanego stanowiska, to on miał opracować taktykę, która przyniosła zwycięstwo muzułmanom. Wziął także udział w zdobyciu Himsu i Kinnasrin, przy czym w tym ostatnim mieście zdecydował się osiąść. Jego syn, Abd ar-Rahman, miał być namiestnikiem Himsu i Al-Dżaziry za Mu’awiji.
Dziedzictwo thumb|Meczet Chalida ibn al-Walida w Himsie Pisząc o Chalidzie, Hugh Kennedy zauważa, iż „jego sława wielkiego wodza przetrwała pokolenia i w świecie arabskim nazywa się jego imieniem ulice. Mimo jednak niezaprzeczalnych osiągnięć jego reputacja w źródłach jest niejednoznaczna. Pochodził z jednego z najszlachetniejszych mekkańskich rodów i, jak wielu z jego warstwy społecznej, żywił głębokie podejrzenia wobec Mahometa głoszącego społeczną sprawiedliwość i prosty monoteizm. Nie był w gronie pierwszych nawróconych na islam, a wręcz należał do wrogów Proroka, walcząc przeciwko niemu w bitwie pod Uhud”. Z kolei Patricia Crone stwierdza, iż: „Muzułmańska tradycja niezwykle łatwo go dyskredytuje.