Do najbardziej znanych skrzypcowych kompozycji Bibera należy zbiór 16 sonat solowych z basso continuo Zur Verherrlichung von 15 Mysterien aus dem Leben Mariae (tzw. Sonaty misteryjne). Tytuł cyklu oraz poszczególnych jego części pochodzi od ilustracji, które znajdują się przy kolejnych utworach. Sonaty nie mają charakteru ilustracyjnego czy programowego, jedynie w swym nastroju nawiązują do treści ilustracji. Posługując się barokową retoryką muzyczną kompozytor w niezwykle sugestywny sposób przedstawił muzyką wydarzenia z życia Chrystusa i jego matki. Każda z piętnastu sonat ma własną scordaturę (tylko pierwszy utwór cyklu zachował właściwy kwintowy strój skrzypiec). Scordatura z jednej strony umożliwiała wykonanie takich dwudźwięków i akordów, które w normalnym stroju były niemożliwe do zagrania; z drugiej strony, poprzez rezonans pustych strun, wpływała znacząco na brzmienie skrzypiec, stając się ważnym elementem dźwiękowej kolorystyki. Retoryce muzycznej podporządkowana jest też całkowicie skrzypcowa wirtuozeria.