Cykl Sonat Różańcowych składa się z trzech części, zgodnie z budową różańcowej modlitwy: część radosna przedstawia pięć epizodów związanych z Bożym Narodzeniem, część bolesna to pięć rozważań pasyjnych, część chwalebna opowiada o trzech epizodach z życia zmartwychwstałego Chrystusa i dwóch wydarzeniach związanych z niebiańskim życiem jego matki. Niektóre z biblijnych wydarzeń muzyka Bibera ilustruje wprost, jednak w większości sonat ma znaczenie bardziej symboliczne niż dosłowne. Wyraża bowiem stany emocjonalne, jakie wydarzeniom tym towarzyszyły. Muzyka służy tu medytacji, rozważaniu poszczególnych tajemnic Różańca, a nie ilustrowaniu biblijnych zdarzeń. Wieńcząca cały cykl Sonata nr 16 - Passacaglia g-moll (Passacaglia „Anioła Stróża”) na skrzypce solo (bez basso continuo) jest pierwszym utworem tego typu w literaturze skrzypcowej. Jest to cykl 65 wariacji ostinatowych osnutych na kanwie prostego 4-dźwiękowego tematu.
Twórczość sakralna Bibera dla salzburskiej katedry pozostaje w cieniu jego dokonań w dziedzinie muzyki skrzypcowej. Stanowi jednak syntezę niemal wszystkich najbardziej nowoczesnych tendencji w muzyce sakralnej, jakie były w niej obecne od czasów szkoły weneckiej aż po czasy Biberowi współczesne.