pajski, pajstwo, siąͤj – pański, państwo, sień; pomijanie przyrostka -nę- w niektórych formach czasowników w czasie przeszłym i w rozkaźniku, np.: ciǫͧgli, krzykła – ciągnęli, krzyknęła; wymowa wygłosowej spółgłoski „ch” jako k, np. na nogak, niek – na nogach, niech; wymowa spółgłoski „k” przed przedniojęzykowo-zębową „t” jako f, fto, ftůry – kto, który; w czasownikach typu „biorę-bierzesz” brak alternacji r:rz, np. bier - bierz; w czasownikach końcówka „-ił/-iła” = -iuł/-iuła, „-ył/-yła” = -ůł/-ůła np.: piuła – piła, robiuła – robiła, nośuł – nosił, puotrafiuł – potrafił, bůł – był, sůła – szyła (w zapisie: bół, sóła); formy analityczne czasu przeszłego (wspomagane też czasem słowem posiłkowym „że”): jå siedziåł, jå zem/zek siedziåł, jå siedziå(ł)ek, tyś chłodziuła, ty ześ chłodziuła, my przyśli/przyślimy, – siedziałem, chodziłaś, przyszliśmy; obok form analitycznych występują również formy aorystyczne (zakończone na –ek, -ak), np. bůłek, robiułek – byłem, robiłem; formy rozkaźników: przesunięcie języka ku przodowi i zwężenie artykulacji „a” przed „j”, czyli przejście -aj → -ej, następuje tylko w formach czasownika „dać”, np.: dej, dejcie - daj, dajcie;