w pozostałych wyrazach -aj → -åj, np.: s(ł)uʰåj, gådåj - słuchaj, gadaj; przeniesienie twardej formy tematu z 1. os. lp. cz. teraźniejszego do 3 os. l.mn. cz. teraźniejszego, np.: jå bierąͤ – bierąͤmy (biorę – bierzemy), jå siedząͤ – siedząͤmy (siedzę – siedzimy); w końcówce -my w 1. os. lm. czasu teraźniejszego ogólnopolskie „y” zbliżone jest nieznaczenie barwą do „e”, np. chodząͤmy/e; samogłoski „ę” oraz „ǫ” występujące przed „ł” lub „l” w czasie przeszłym są realizowane najczęściej jako „ů”, np.: wziůł, wziůły, stånůła – wziął, wzięli, stanęła; rzadziej występuje zamiana „ę/ǫ + ł/l” → „on/ůn/en”, np.: wzion/wziůn, wziena/wziona – wziął, wzięła; szeroka wymowa samogłoski nosowej „ę” (artykulacja taka była powszechna w dobie staropolskiej) – najczęściej jest ona realizowana (w każdej pozycji z większą lub mniejszą nosowością) jako dźwięk pomiędzy „e-a-o”, czyli „ąͤ” (to dźwięk przypominający „a” pochylone, jednak bardziej przedni, z płaskim układem ust, niemal jak przy „e”; graficznie oddawany jest jako „o” lub „ą”), np.: jadąͤ, idąͤ, gąͤba, rąͤce (w zapisie: goba, roce, jak też: gąba, rące) – jadę, idę, gęba, ręce;