w niektórych wyrazach „ę” jest realizowane jako „y”, np.: påmiytåj, piyknie, miyso – pamiętaj, pięknie, mięso; analogicznie do wymowy „ę” realizowana jest grupa „eN” (tj. „e+n” oraz „e+m”), np.: jedąͤn, łodmiąͤni, wiąͤm – jeden, odmieni, wiem, ale: jedynåście – jedenaście (w kilku wyrazach eN = yN); samogłoska „ǫ” (literacko zapisywana jako „ą”) w śródgłosie jest ścieśniona, a więc swą barwą przypomina nieco samogłoskę „u” (dźwięk ten graficznie jest oddawany jako „ón” lub „ó”), np.: ciǫͧgnij, ksiǫͧdz – ciągnij, ksiądz; analogicznie do ścieśnionej wymowy samogłoski „ǫ” realizowana jest grupa „oN” (tj. „o+n” oraz „o+m”), która brzmi „ůn/ům”, np.: hůnorowy, strůna – honorowy, strona (w zapisie ortograficznym: hónorowy, stróna); samogłoska „ǫ” w wygłosie: w 3. os. lp. czasu teraźniejszego czasowników oraz w bierniku lp. przymiotników, liczebników i zaimków żeńskich realizowana jest jak w śródgłosie – „ǫͧ” lub jako „om”, np.: siedzǫͧ/siedzom, chłodzǫͧ/chłodzom, na drugǫͧ/drugom strůnąͤ – siedzą, chodzą, na drugą stronę; natomiast w narzędniku lp.