rodzaju męskiego i nijakiego zamiast końcówki „em” przyjmuje postać „ąͤm”, np.: z lassąͤm – z lasem, z kłůniąͤm – z koniem; przy tym głoska „k” jest wymawiana twardo, np.: jajkąͤm, z Władkąͤm – jajkiem, z Władkiem; czasem też w narzędniku opuszcza się „m”, przy czym „e” pozostaje bez zmian, np.: z kumotre – z kumotrem; narzędnik lm. zawsze przyjmuje końcówkę „-åmi” (nawet wtedy, gdy w polszczyźnie ogólnej jest -mi), np.: liściåmi, dłoniåmi = liśćmi, dłońmi; miejscowniku lp. rzeczowników męskich zachwianie dystrybucji końcówek „-e” oraz „-u”, np.: na domie – na domu, o synie – o synu, w kapelusie – w kapeluszu; przysłówki i zaimki z przyrostkami -ik, -ok, np.: tutok, tamok, dzisiok, cosik, ftosik, dziesik/kajsik, jakiesik, ftůresik – tutaj, tam, dziś, coś, ktoś, gdzieś, jakieś, któreś; zaimki nieokreślone typu chłoćco / chłojco, chłoćfto, chłoćjak, chłoćjaki, chłoćftůry, chłoćkie(j); słownictwo rodzime – obecność wielu wyrazów takich jak np.: ciupaga, bejdok (głupiec), styrmać sie (wspinać się), bechnǫͧć (spaść z wysoka), haratać (gwałtownie usuwać, gwałtownie coś robić), sietniok (człowiek niski), tajać (topnieć), drapa (góra), paryja (wąwóz), dziopa (dziewczyna), chłodok (chłopiec), durknǫͧć (strzelić), smerek (świerk). używanie partykuły ino (tylko).
Gwara ta jest nadal często używana przez mieszkańców.