„źr”, np.: doźreć, doźrały (dojrzeć, dojrzały); zmiana formy zaimków np.: do te baby (dopełniacz l.poj.), ale: ty babie (celownik i miejscownik l.poj.); zamiast: do tej baby, tej babie; częściowy archaizm podhalański występujący po „rz” (zamiast „y” jest dźwięk bliski „i”); występuje on stosunkowo rzadko, u osób ze starszego pokolenia; np.: prziʸsed – przyszedł; rzeczowniki w mianowniku lm. rodzaju męskiego częściej niż w języku ogólnym przybierają końcówkę „-y” (zamiast „-i”), np.: muzykanty, bandyty - muzykanci, bandyci; w rzeczownikach miękkotematowych częstsze jest użycie końcówki „-e” (w miejsce „-owie”), np.: łojce, ucnie - ojcowie, uczniowie; archaiczna końcówka dopełniacza l.poj. rzeczowników żeńskich -e, np. naprzeciw studnie, zamiast: naprzeciwko studni oraz szerszy zakres użycia końcówki „-a” w dopełniaczu lp. rzeczowników rodzaju męskiego (jak w języku staropolskim), np.: płota, woza - płotu, wozu; w celowniku lp. rzeczowników męskich występuje końcówka „-owi” (zamiast ogólnopolskiej „-u”), np.: bratowi, kotowi, tatowi - bratu, kotu, tacie; narzędnik l.poj.