Indohyus – rodzaj ssaka z rzędu parzystokopytnych (Artiodactyla) żyjącego w środkowym eocenie, około 48 mln lat temu, na terenie dzisiejszej Azji. Jego nazwa oznacza „indyjska świnia”.

Historia odkryć Pierwsze skamieniałości Indohyus zostały odnalezione indyjskim w Kaszmirze w 1971 roku przez indyjskiego geologa Rangę Rao, który odkrył kilka zębów i fragment kości szczękowej. Skamieniałości spoczywały w skałach środkowoeoceńskich leżących w regionie Kalakot, blisko miejsca Sindkhatudi.

Kiedy Rao zmarł, wiele szczątków Indohyus wciąż tkwiło w zebranych przez niego skałach. Wdowa po Rao przekazała je Thewissenowi. Jeden z asystentów Thewissena przypadkowo złamał jedną z czaszek – odkryto wtedy, że zawiera ona struktury spotykane jedynie w czaszkach waleni oraz żyjącego wcześniej lądowego prawalenia z rodzaju Pakicetus.

Budowa Indohyus osiągał rozmiary zbliżone do szopa pracza i ważył mniej niż 50 kg.

W jego budowie zaznaczają się już pewne cechy typowe dla późniejszych waleni, łączą go z nimi pewne synapomorfie.