Konstanty Stamirowski (ur. 8 sierpnia 1887 w Stamirówce, zm. 29 sierpnia 1955 w Rzeszowie) – podpułkownik taborów Wojska Polskiego.

Życiorys Urodził się 8 sierpnia 1887 w Stamirówce, pow. miechowski jako syn Kazimierza.

W czasie I wojny światowej służył w Legionach Polskich. Był między innymi oficerem Komendy Taborów. Awansował kolejno na chorążego (1 kwietnia 1916 roku) i podporucznika (1 grudnia 1916 roku).

Uczestniczył w wojnie z bolszewikami. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 11. lokatą w korpusie oficerów taborowych, a jego oddziałem macierzystym był 1 Dywizjon Taborów. W 1923 roku pełnił obowiązki kierownika Centralnych Składów Taborowych, pozostając oficerem nadetatowym 1 Dywizjonu Taborów. Następnie wyznaczony został na stanowisko komendanta Kadry Szwadronu Zapasowego 6 Dywizjonu Taborów we Lwowie. 26 lipca 1926 roku został zatwierdzony na stanowisku dowódcy 6 Szwadronu Taborów we Lwowie. W kwietniu 1927 roku został przeniesiony do kadry oficerów taborowych z równoczesnym przydziałem do Departamentu Artylerii Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisko szefa wydziału zaopatrzenia. Od grudnia 1928 roku kierował pracami Wydziału VI Taborowego Departamentu Intendentury Ministerstwa Spraw Wojskowych.