Księstwo żagańskie () – historyczne księstwo na Dolnym Śląsku, powstałe jako jedno z polskich księstw dzielnicowych w okresie rozbicia dzielnicowego, zlokalizowane w południowo-zachodniej części ówczesnej Polski. Obejmowało zachodni obszar księstwa głogowskiego, z którego zostało wydzielone w 1278 rokuPiastowie. Leksykon biograficzny, Kraków 1999, s. 624.. Siedzibą książęcą było miasto Żagań. W skład wchodziły Nowogród Bobrzański, Przewóz i Świętoszów – obecnie poza granicami powiatu żagańskiego. Do 1472 pozostawało we władaniu książąt z dynastii Piastów Śląskich, po czym znajdowało się pod zwierzchnictwem Saksonii, Czech i Austrii, Prus i Niemiec.

Obecnie obszar księstwa leży w południowo-zachodniej Polsce i skrawek w Niemczech.

Historia 1274–1786 Księstwo żagańskie wyodrębniło się na Dolnym Śląsku w okresie rozbicia dzielnicowego Księstwa Polskiego. Po śmierci księcia głogowskiego Konrada w latach 1273/1274 jego trzej synowie podzielili majątek ojca. Najstarszy syn, Henryk III rezydował w Głogowie, natomiast ziemie Żagania, położone w północno-zachodniej części regionu przy granicy z Łużycami, przypadły jego młodszemu bratu Przemkowi. W 1284 zamienił się on księstwami ze swoim starszym bratem Konradem.